آصفه آصفی در
اوایل دهۀ 1300 شمسی در تهران چشم به جهان گشود. او پس از اتمام دورههای دبستان و
دبیرستان در رشتۀ زبان و ادبیات فرانسوی دانشگاه تهران تحصیل کرد. وی سپس به
فرانسه رفت، در رشتۀ تعلیم و تربیت درس خواند و در سال 1341 درجۀ دکتری دریافت
کرد. در بازگشت، وی علاوه بر دانشسرای عالی در دو ـ سه دانشکدۀ دیگر هم به تدریس
پرداخت. همچنین در سال 1346 انجمن اولیا و مربیان را در ایران بنیاد گذاشت و
سردبیری نشریۀ این انجمن به نام مکتب مام را برعهده گرفت. او در دهههای
1350-1340 مقالهها، کتابچهها و کتابهای متعددی در موضوع چگونگی تعلیم و تربیت
کودکان و نوجوانان در خانه و مدرسه ترجمه و تألیف و منتشر کرد.
یکی از دانشکدههایی که او در آن
به تدریس پرداخت، مدرسۀ عالی علوم اداری و بازرگانی قزوین بود. او در سال 1352
کتابی با عنوان نگاهی به ادب پارسی برای این مدرسۀ عالی تألیف کرد. این
کتاب، که در چهارده فصل، سیری در نظم و نثر فارسی اغلب بر اساس چهرههای شاخص در
ادوار مختلف از روزگار کهن تا عصر نو است، بهلحاظ ذوق ادبی مؤلف و تسلط او بر روششناسی
دریچه و مقدمۀ بسیار خواندنی و مناسبی برای شناساندن ادبیات فارسی به مخاطبان عامتر
است.
